• In memoriam - Robbie, de allerbeste!

    Keepers zijn anders. Keepers vieren een doelpunt alleen. Keepers kunnen eigenlijk alleen maar fout doen. Keepers zijn luie of slechte voetballers. Keepers dragen een ander tenue, dus keepers zijn anders! Keepers gaan gewoon een eigen weg! Zo ook Rob! 

    In de loop van vele jaren heeft de selectie van DSS vele keepers gekend. Zo ook enkele hele goede en échte DSS goalies, zoals Ed Wiedijk, Frank Sprengers en Rob van Riessen.

    Rob was zo’n keeper van de buitencategorie. Stil, zijn eigen rituelen, samen met het team maar toch ook alleen. Maar uiterst betrouwbaar en katachtig goed op de momenten dat het moest.  

    Wij hebben de eer gehad om meerdere jaren met hem in één team te mogen voetballen. Rob was enkele jaren ouder dan ‘Kieltje’. En redelijk wat jaren ouder dan Maarten, Tjeerd en ‘Pollie’. Maar Rob was wél altijd fit! Rob dronk zijn colaatje en at zijn patatje of snack, gemaakt door Theo.Genoot van de plek vol gezellige selectiespelers ergens voorin de kantine, vlakbij de keuken. Maar wel van een afstandje. Weigerde alcoholische drankjes en liet zo af en toe zijn mening horen... maar niet te hard.

    Want Rob had zeker een mening. En van ironie was hij ook niet vies. Maar hij vond het niet nodig zijn mening te ventileren naar de buitenwereld toe. Sterker nog, het liefst vertelde hij iets 1 op 1 aan iemand die hij vertrouwde. En dat was Rob; rustig, stil, bescheiden, soms zelfs verlegen en kritisch… of beter gezegd: sceptisch. Moeite met vertrouwen hebben in anderen, maar enkelen waren zeer belangrijk voor hem: Ed, Tiny, Theo, Jos en misschien nog een enkeling. Hij wisselde niet altijd veel woorden met ze, maar dat was voor Rob voldoende: Niet praten, maar doen! Maar het liefst in stilte! Hij was zeer selectief in het uitkiezen van zijn vrienden. Het onderhouden van deze vriendengroep een hele opgave voor hem. Het paste helemaal bij hoe hij was.

    Over de keeperskwaliteiten van Rob kunnen wij uren praten. Waarschijnlijk is hij de beste die DSS ooit heeft gehad. Stond Rob op doel, dan speelde je automatisch met een mannetje meer. Vele punten heeft hij voor DSS gewonnen! En misschien is hij wel de belangrijkste schakel binnen het team geweest om promotie van de vijfde naar de derde klasse binnen 3 jaar te bewerkstelligen.

    De promotiewedstrijden in onze zegetocht naar de derde klasse waren memorabel. En de verdiensten van Rob maakten het verschil. Cruciale penalty’s werden gestopt, verlengingen voorkomen door een redding die iedereen al telde, maar Rob voorkwam dat. Wat was dat lekker voetballen met zo’n kwaliteit in je rug. Een doorgebroken speler? Rotsvast vertrouwen dat dit geen doelpunt tegen werd, want wij hadden Rob.

    Een klassieke ‘lijnkeeper’. Inzicht. Lef. Penaltykiller. Alleen een tikkeltje zacht pratend, dus coaching was niet zijn sterkste punt. Bescheiden dus. Té bescheiden. Volgens échte kenners was hij anders minimaal in de Bollenstreek gaan spelen in de hoogste regionen van het amateurvoetbal. Of misschien wel hoger! Maar of hij daar gelukkig zou zijn geweest? Bij Rood-Groen kreeg hij erkenning en vrienden en zat hij in een vertrouwde omgeving. Overigens, wist je dat Rob verkozen is geweest tot beste keeper van Noord-Holland?

    Naast het voetballen was Rob te vinden in de sportschool. Ook waren vliegtuigen, in het bijzonder straaljagers en fotografie van deze machines in de lucht zijn meest favoriete bezigheden. Deze twee hobby’s deelde hij zeer graag met zijn allerbeste maatje, zijn broer Paul. Van enorme afstanden met énorme lenzen op zijn mooie Canon D1 maakte hij de meest bijzonder mooie foto’s van de vliegende gevaartes. Het mooiste was dat hij van zijn hobby zijn beroep had gemaakt. Hij hielp bij de ontwikkeling van nieuw te bouwen vliegtuigen zoals de JSF. 

    Helaas kwam er ineens slecht nieuws. Rob was ernstig ziek moest strijden om er zo snel en zo goed mogelijk bovenop te komen, zonder het echt aan de wereld te laten weten. Hoe sterk en fit hij ook was, het mocht niet baten. Rob is op 5 juli in stilte overleden.  

    Naast de eer om met hem te mogen voetballen, heeft Kiel de laatste weken zo af en toe even contact gehad. Oude en mooie herinneringen gedeeld over trainingskampen, mooie wedstrijden, fanatieke schreeuwende trainers, oudejaarsavonden met Suus, promoties, bizarre voorvallen tijdens wedstrijden, de lieve, eerder genoemde mensen van DSS en spelers met bijzondere kwaliteiten, zowel binnen als buiten de lijnen. Kiel heeft hem op zijn laatste dag nog even mogen spreken. De familie was er al. Het mooiste telefoongesprek ooit. Wat een ontzettende Held!

    Rob, rust zacht vriend. Je vrienden van DSS 1

    Maarten, Remi, Tjeerd en Kiel.

rfwbs-sliderfwbs-slide